Boekbespreking, Biblion
Recensie van Biblion (De Nederlandse Bibliotheek Dienst):
Traumatische ervaringen van verpleegkundigen, druk 2, van Huub Buijssen.
Dit boekje komt geen moment te vroeg. Verpleegkundigen komen in aanraking met lichamelijk en geestelijk lijden, aftakeling en dood en met de gevoelens en gedragingen die daarmee gepaard gaan. Het handelt over de normale gevoelens bij abnormale gebeurtenissen die verpleegkundigen bij het uitoefenen van hun beroep ondervinden.
De auteur (1953) is werkzaam als klinisch psycholoog. Het eerste gedeelte van dit boekje bevat negen persoonlijke verhalen. Het tweede gedeelte bevat de theoretische-psychologische benadering bij dit trauma. Tevens wordt een handreiking voor zelfhulp en opvang beschreven daarna worden richtlijnen voor opvangmogelijkheden binnen de instelling gegeven.
Het boekje besluit met een literatuuropgave. De enorme winst van dit boekje voor de verpleegkunde is dat nu uitstekend beschreven staat wat niet eerder benoemd ‘mocht’ worden. S.C. Gosker.
Recensie van Biblion (De Nederlandse Bibliotheek Dienst)
Boekbespreking, Onderwijs en Gezondheidszorg
Dit boekje bestaat uit twee delen. Deel 1 geeft negen verhalen van persoonlijke drama’s die verpleegkundigen hebben ervaren tijdens hun werk. Na de praktijk behandelt de auteur in drie hoofdstukken de theorie in een tweede deel. Het tweede deel behandelt eerst het verschijnsel van ingrijpende gebeurtenissen en psychotraumata, daarna een handleiding met checklists voor zelfhulp en opvang en ten slotte aanbevelingen voor organisaties.
Bij het lezen van het boek merkte ik een ambivalentie in mijn meningsvorming omtrent de kwaliteit, de bruikbaarheid en het nut van dit boek. Ik werd heen en weer geslingerd tussen enthousiasme en twijfels, die ik overigens niet echt goed kan uitleggen. Het enthousiasme kwam meteen bij de inleiding waarin de aanleiding tot het schrijven van dit boek werd gevonden. Natuurlijk moet hier iets over verschijnen als dat bij andere ‘risicofuncties zo actueel is’. Tijdens de verhalen in deel 1 werd dit belang zeker onderstreept, naar tegelijkertijd kwamen twijfels over een adequaat antwoord op dergelijke situaties. Zou het mogelijk zijn vanuit een theoretische denkraam jezelf te helpen of collega’s te ondersteunen bij het accepteren en verwerken van dergelijke psychotraumata. Ik vond het knap hoe de auteur in staat was een denkraam en theoretisch kader aan te bieden rond dit thema. Ik kon relaties leggen en ik kon de checklists waarderen. Ik was dan ook aanvankelijk enthousiast, maar...hoe zou het in werkelijkheid gaan als je een slachtoffer was? Zou het boek, zoals de auteur vooronderstelt, een hulpmiddel zijn bij het verwerken van dergelijke traumata. Ik twijfel daaraan, maar ik kan het niet hard maken. Wat ik wel durf te stellen is, dat verpleegkundigen en verzorgenden die in deze situaties terecht gekomen zijn wellicht steun en geruststelling kunnen putten uit de andere verhalen bij het in kaart brengen van hun eigen belevingen. Dus zeker geen twijfels over het nut van het gebodene als zoekmiddel. Waarvoor ik dit boek zeker ook geschikt acht is voor de opleiding van verpleegkundigen (ethiek, beroepsvorming, teamwork) en voor verpleegkundigen die in situaties werken waarin de kans op dergelijke ervaringen groot is. Men kan zich voorbereiden op het geen men mee kan maken en men kan veel sneller een beroep doen op collega’s of collega’s steun geven. Het is voor teams een legitimatie daarover meer met elkaar te praten als dit boek op de afdeling zou liggen en eens een keer onderwerp van een werkoverleg zou kunnen vormen.
Drs.J.H.J. de Jong,
verpleegkundige en psycholoog