Home » Nieuws » Help, mijn man is depressief! De Telegraaf 1 februari 2010

Help, mijn man is depressief! De Telegraaf 1 februari 2010

door Marie-Therese Roosendaal

AMSTERDAM - Klinisch psycholoog Huub Buijssen kan amper uitleggen hoe een depressie voelt: "Psychiaters en psychologen kunnen zich na jaren ervaring enigszins indenken hoe een psychose voelt of schizofrenie, het lukt ons, professionals, niet om ons in te leven in een ernstige depressie.

De vragen van leken, uit de naaste kring rond iemand met een depressie, zijn dan ook groot: hoe te steunen en wat te vermijden, hoe kunnen we stimuleren, hulp te zoeken, hoe blijven we zelf overeind?"

Depressie

Voor die mensen schreef Buijssen het boek 'Als je man, dochter, zus... depressief is'. "In Nederland kampt ruim 6 procent van de bevolking met een depressie, en de naaste omgeving lijdt er net zo goed onder als de patiënt zelf. Een depressie is wel even iets anders dan de maandagochtendblues. Bij een dipje voel je je rot, met een zware depressie voel je soms juist niks. En paradoxaal genoeg is deze leegte de allerergste vorm van zielenpijn. Depressie komt uit het Latijn en betekent neerdrukken, een juiste benaming. Om door een zwembad vol water te lopen is al zwaar, een mens met een depressie waadt door meters stroop. En dan zegt zijn omgeving: 'kom op, je moet gewoon wíllen'. Maar bij de depressieve mens schort het aan het kúnnen willen. Zijn startmotor is stuk."

"Trap niet in die valkuil van adviseren: 'doe eens vrolijk, geniet eens'. Zelf zou hij niets liever willen, die adviezen ondermijnen zijn toch al lage zelfvertrouwen. Vermijd het dwingende woordje 'moeten': jij moet eens een uurtje naar de sportschool, goed voor je! Zeg niet: 'je bent de laatste tijd zo nurks en nukkig'. Zeg: 'Ik zie dat er iets aan de hand is met je, je lacht minder, bent heel vroeg wakker, klaagt dat je moe bent. Zo ken ik je niet, ik maak me zorgen, is er iets?' Verlang niet meteen een antwoord, maar kom er dagen later op terug. Toegeven dat je de kar niet meer trekt is niet gemakkelijk. Mensen met een depressie hebben een ander nodig, maar ze zijn dubbel, ze willen wel én geen hulp."

Veranderd

Buijssen komt er in zijn boek uitgebreid op terug dat antidepressiva vaak niet het antwoord zijn, en wroeten in het verleden evenmin. "De oorzaak kán daar liggen, maar de oplossing ligt er zeker niet. Help door te zoeken naar een goede psychotherapie en pas op, er is veel kaf onder het koren."

"Als naaste verkeer je ook in rouw, die man met die depressie is niet jouw man. Hij is veranderd. Dat verdriet mag je met hem delen, maar het hem niet verwijten. Hij is niet depressief om jou het leven zuur te maken. Word kwaad op de ziekte, niet op hem, hij lijdt al genoeg. Voor jouw irritatie heeft hij een radar en dan wordt hij nog somberder, zodat jullie meer en meer van mekaar verwijderd raken. Met als gevolg dat er mogelijk straks twee depressief zijn. Drop je zorgen, angst en wrevel bij derden. Ook al komt daar schaamte bij kijken. Want die man, of dochter die zo ongelukkig is, is wel een deel van jou. Maar maak jezelf geen verwijten: 'hij heeft alles en toch een depressie, dus moet jij wel tekort geschoten zijn'. Aan jou ligt het niet."

Moeilijk

"Al is het moeilijk om een beminde te zien lijden, zit hem niet te veel op de huid. Dat is voor jezelf en voor hem het beste. Bij de veiligheidsdemonstraties in het vliegtuig verbaasde het mij vroeger dat je als ouder bij calamiteiten eerst bij jezelf het zuurstofkapje op moet zetten, en daarna pas bij je kind. Maar het is logisch. Als je zelf geen zuurstof meer krijgt, kan je een ander ook niet meer redden. Precies zo is het niet egoïstisch om bij een depressie eerst aan jezelf te denken. Anders stik je. Wil je dat hij iets meer onderneemt, stel dan voor samen iets te doen. Samen wandelen in het bos. Als je stevig beweegt, maakt het brein zijn eigen antidepressiva." Huub Buijssen zegt het met zelfspot: "Bewegen werkt helend. Soms zelfs beter dan psychotherapie."

Huub Buijssen: Als je man, dochter, zus... depressief is. Uitgeverij Spectrum, €14,99.

Leven met een depressieve partner kan erg zwaar zijn. Hoe blijf je zelf overeind?

Praat met ons mee!

Heb ook lange tijd last gehad van depressiviteit,waardoor mijn vrouw haar toevlucht heeft gezocht bij een ander.Had helaas meer support van haar kant verwacht maar niet gekregen.Huwelijk is kapot maar met vrienden en deskundige hulp komt het toch wel weer goed.Gelukkig maar.

Jos Ackermans, son | 17:45 | 02.02.10
Nu een half jaar depressie vrij, deze hel heeft bij ons twee jaar geduurd...Ik ben mijn man dankbaar dat hij me voor een keus heeft gezet en me daarna is blijven steunen. We hebben weer een leven samen met kleine kindjes. Mensen die er niets van weten, het is een hel voor de persoon die het heeft en voor de omgeving. Lieve mensen (en omgeving) die het treft, respect voor de doorzetters!

bono, Papendrecht | 14:49 | 02.02.10

Men kan het ook omdraaien....en wat als de vrouwelijke partner dit overkomt ? Arme man...en zo zijn er velen.... helaas !

silverleon, Söll | 12:16 | 02.02.10

word niet boos op hem maar op zijn ziekte? mijn man is nu ruim 3 jaar depressief maar het is heel moeilijk om aardig te blijven als hij tegen alles nee zegt. 9 mnd. opname in waterland purmerend en 12 electroschocktherapie, 4 mnd. opname in het amc. volgepropt met allerlij antidepressiva niks helpt, hij gaat de hele dag bed in en uit er is geen mens die dit volhoud. en wat nu, niemand weet het, dus hoeveel jaar moet ik nog leven met deze ellende. het verknalt je hele leven en eigenlijk zijn er maar weinig mensen die

a. voogt, amsterdam | 22:56 | 01.02.10

Ik heb heel veel respect voor mijn familie en vrienden, die mij ondanks mijn depressie blijven steunen. Mijn familie is ineens niet van 1 persoon maar van 3 personen mantelzorger geworden omdat ik 2 kinderen heb met autisme. En ik heb nog veel meer respect voor mijn vriend die ik heb leren kennen toen ik al depressief was. Hij blijft mij onvoorwaardelijk steunen. Door iedereen kom ik er weer uit al duurt het nog een tijd.

Marlene, Helmond | 20:58 | 01.02.10

Mijn man is zwaar depressief en zit al 9 weken in een kliniek. Schoonfamilie helpt niet (jouw schuld!) en eigen familie in buitenland. Als je dan alleen bent met 2 kleine kinderen is het leven echt wreed. Goede bedoelde opmerkingen als Kop op en even geduld helpen niet!

Suus, Brussel | 18:04 | 01.02.10

Tja dat valt zeker niet mee. Je bent onbewust mantelzorger. Alleen omdat iemand niet "zichtbaar" wat mankeert ziet niemand dat. Door de slechte economie gaat het bedrijf waar ik werk failliet en zit ik er even helemaal doorheen. Maar ja ik mag niet zeuren/klagen.... Ach we zijn wel wat gewend dus hier slaan we ons ook wel weer doorheen.

anoniem, anoniem | 14:50 | 01.02.10

na jaren depressie van mijn ma ben ik nu zelf depressief geraakt. Hulp van familie en naasten is onontbeerlijk zeker als je dan ook nog 2 kleine kinderen hebt. Helaas kon ik niet rekenen op familie (door omstandigheden). schoonfamilie liet hun eigen zoon en broer barsten. tja dan sta je er alleen voor en het is vreselijk om mee te maken. De totale machteloosheid die je dan voelt en de eenzaamheid. uiteindelijk mijn man beter en nu ik diep in een depressie door al die zware jaren en gebrek aan steun

Hersbach, Steenwijk | 14:40 | 01.02.10

niet mijn man, maar ik was depressief, en met zijn geduld en veel praten ben ik er nu weer uit, kan het allemaal weer aan. Dus help een depressieve partner door geduld te hebben en eel te praten. of zo nu en dan eens lekker uit te laten razen :-)

Clara, roosendaal | 13:37 | 01.02.10